آتشی در وجودم رخنه کرده است

                               که مدام می سوزد

 و امید

         تنها سرمایه من در این قمار است

***

با دست هایی سفید

               و ناخن هایی لاک زده

                                  و موهایی بلند

اتومبیلش را به تعمیر گاه ما آورده بود

من

    بی آنکه متوجه بشوم

              شروع به دوست داشتنش کردم

چگونه می توانستم پینه های دستم را پنهان کنم؟

استادم گفت:

                   پسر ! لباس کارت را بپوش

***

چیزی شبیه این ماجرا را در رمانی خوانده بودم

در کتابی با جلد براق

                          و قیمتی گران

که عاشق شده بود دختر

                              به شاگرد تعمیرگاه

***

به استادم گفتم که یک امروز را

                                   لباس کار نپوشم

و با دلهره موهایم را شانه زدم

امروز

برای بردن ماشینش خواهد آمد

و شاید

     آن رویای در رمان

                     به حقیقت بپیوندد

ناگهان

زمان متوقف شد

                      و زمین ایستاد

آن دختر آمد

من زل زدم در او

و در اتومبیلش را بازکردم

                              تا سوار شود

سوار شد

        گاز داد

             و رفت

و من در دود اگزوزش خفه شدم

چشم هایم پر از قطره های درشت شده بود

استادم دستی به شانه ام زد و گفت:

رمان ها را فراموش کن

                    تو

                         کارگری

   و باید

          کارگر بمانی

حالا لباس کارت را بپوش